Χαιρετισμούς Ο καθένας, έχω πολλές μεγάλες ειδήσεις!
Σύντομα, Escape σχέδια Απεριόριστα θα διεξάγει μυστικές, υπόγειες συνεδρίες Σχεδιασμού Αποδράστε με εμπειρογνώμονες του τομέα. Δεν μπορούμε να αποκαλύψει την ταυτότητα των ανθρώπων που συμμετέχουν σε αυτές τις μυστικές συναντήσεις μέχρις ότου, μετά τη συνάντηση τελείωσε. Κρατήστε ένα μάτι έξω για το πρώτο στην επόμενη εβδομάδα.
Jack περιπλανήθηκε πίσω στο Creative Σπήλαια Αποδόμηση απόψε να πέφτω τελευταία του ιστορία για μας. Μου λέει ότι έχει μερικές ακόμα εκπλήξεις στο μανίκι του αυτή τη φορά, αν και δεν περιμένουμε πολλά από όλα αυτά.
Jack, ας 'em να έχουν:
Χάρη Garrett. Καλώς ήρθατε και πάλι στον κόσμο μου ...
Απόψε η ιστορία λαμβάνει χώρα κάπου ανάμεσα στο κέντρο του εγκεφάλου μου και τα πέρατα του σύμπαντος, όποια και αν σημαίνει αυτό.
Βρήκα τον εαυτό μου παγώσει στο χρόνο, αλλά εξακολουθεί να είναι σε θέση να κινηθεί. Ένιωσα περίεργα για να παγιδευτεί στο δικό παλάτι μνήμη μου. Είχα πάρει για τη μελέτη βελτίωσης της μνήμης, και David Jones συνιστάται να ελέγξω έξω αυτά τα βιβλία:
Derren βιβλίο του Μπράουν με δίδαξε πώς να χτίσει ένα Grand Palace στο μυαλό μου, που αποτελείται από τα κτίρια φορεθεί βαθιά μέσα μου μνήμες. Μόλις συσταθεί αυτό το παλάτι μνήμης με την καθημερινή πρακτική, θα μπορούσα να περιπλανηθείτε σε αυτό στο μυαλό μου. Περπάτησα στους δρόμους των παιδικών μου χρόνων.
Έζησα στην Λουκία Lane. Lucia σημαίνει «φως» στα ισπανικά. Η Lane του Φωτός.
Κάθε κτίριο έχει ένα χαρακτήρα από μόνο του. Η τεχνική μοιάζει με ένα χαριτωμένο τέχνασμα για την απομνημόνευση και την καταμέτρηση των καρτών. Είναι σε θέση πολύ περισσότερα από αυτό. Για το ένα, αυτό με βοηθά στην αποθήκευση παράφρων ποσότητες πληροφοριών εύκολα. Μπορώ να απομνημονεύσετε κάτι που θέλω σε πολύ λίγο χρόνο.
Μετά από έξι μήνες της εγκατάστασης όλων των ειδών τις επεκτάσεις στο παλάτι μνήμη, μου έπεσε. Έδωσα μέχρι και πάνω του και αφήστε το να ξεθωριάζει.
Ότι όταν αυτό συνέβη.
Αποφάσισα να χτυπήσει το μονοπάτι για μερικές εβδομάδες στη Wallowa βουνά στο ανατολικό Όρεγκον. Είχα όλα τα εργαλεία που χρειαζόμουν. Κόλαση, γιατί όχι; Ήταν Αύγουστος έτσι κι αλλιώς.
Θυμάμαι τίποτα από το ταξίδι μόλις χτύπησα το trailhead, σταθμευμένο τζιπ μου, και που ορίζονται για την Eagle Cap. Πήγα πίσω στη Σύνοδο Κορυφής του μητρώου σε ένα καφέ μπορεί με ένα μικρό αδιάβροχο φορητό υπολογιστή μέσα-Jack Επίσκοπος. Είδα το όνομά μου έχει ήδη σβηστεί στο χαρτί δίπλα από την ημερομηνία 03/09/2003.
...
Προαστιακός ράντζο στη Μινεσότα. Κουζίνα. Αίσθημα. Τα ποντίκια που έτρεξε σε όλο το πάτωμα βινυλίου στην κουζίνα. Γονέα μου διαζευγμένοι εδώ. Πατριός μου που αιμορραγεί το πρόσωπο του μπαμπά μου με τις γροθιές του στην κουζίνα και την είσοδο. Τα υπνοδωμάτια πραγματοποιήθηκε διασκέδαση, τη θλίψη, τις φυλακές των αμαρτιών παιδική ηλικία, και παιχνίδι γεμάτο κήπους της Εδέμ.
"Πηγαίνετε στο δωμάτιό σας!"
Πώς γίνεται και όλοι παίρνουμε εξοριστεί στα δωμάτιά μας; Αυτό έκανε ο ίδιος ένα μέρος για να τρέξει μακριά από το.
Υπνοδωμάτιο της αδελφής μου, καθίσαμε στο γιγαντιαίο γεμισμένα ζώα και οδήγησε τους μακριά κομμά στο πάτωμα. Το μεγάλο γεμιστό σκυλί με το όνομα Henry. Μια γιγαντιαία χελώνα. Δημιουργήσαμε περιπέτειες από την αίσθηση της πτώσης. Εμείς οι ίδιοι έριξε από το κομμά ξανά και ξανά. Εμείς οδήγησε μαξιλάρια καναπέ κάτω από τις σκάλες για εσωτερικούς έλκηθρο.
Έτσι πήρα παγιδευτεί στο υπνοδωμάτιο παιδικά μου χρόνια στο παλάτι μνήμη μου. Αυτή η κρεβατοκάμαρα των γονέων μου εξορίστηκε μου. Μαμά χρησιμοποίησε μια πετσέτα στην πόρτα για να το κρατήσει κλειστό.
Είχα ένα κρεβάτι με συρτάρια κάτω από το στρώμα στο πλευρό του ένα μεγάλο πλαίσιο. I κλώτσησε στο λεπτό κομμάτια ξύλινη επένδυση στη βάση του. Οργή είχε πάρει στα χέρια μου μια φορά η μαμά μου εξασφάλισε την πόρτα.
Κάθε εμπειρία που άρχισε να προωθήσει μια μνήμη σε ένα από αυτά τα δωμάτια. Αποκοιμήθηκα.
Ξύπνησα στην κουζίνα, τρώγοντας τηγανίτες με 9 χρονών αδελφή μου. Ξέραμε πώς να μαγειρεύουν, ακόμη και τον τρόπο τότε. Παίξαμε μαζί όλη την ώρα. Μου περιπλανήθηκε γύρω από την στιγμή που το σπίτι-ένα, άδειο. Η επόμενη στιγμή-που γεμίζουν με τους ανθρώπους .... Θείες, θείους, stepdads, τους συγγενείς, τους σκύλους και τις γάτες, ... Είχα χαθεί μέσα στο ποτάμι του παρελθόντος μου, ή με κάποιο τρόπο ανιχνεύσει σε πτυχές του σώματός μου μνήμη.
Το κρεβάτι ήταν ένα κοίλο από κάτω. Ιστούς αράχνης στις γωνίες τρέφονται τρέμει-αυτό μου πήρε μια ανανεωμένη προσπάθεια να συρθεί κάτω από εκεί, παρά σκοτεινά πλάσματα νηματοποίηση ιστούς.
"Πηγαίνετε στο δωμάτιό σας!"
Πόδια stomping σφυροκόπησε με το σκοτεινό διάδρομο, κάτω από ένα τεράστιο 3-πόδι γυάλινη σφαίρα, μέσα από την πόρτα στα αριστερά, που χτυπά την κλείσει πίσω μου, πήγα στο δωμάτιό μου. Εκείνη τη μέρα, ανακάλυψα το κοίλο κάτω από το κρεβάτι, μυστική θέση μου. Δέκα ετών, τους μυς μου τίναξε και συγκλόνισε. Aspen αφήνει ένα-τρέμουν σε ένα τυφώνα του ζεστού αέρα της μητέρας μου.
I που προβλέπεται στο τέλος της ουράς του κρεβατιού πάνω στο χαλί, τράβηξε τα γόνατά μου επάνω στο στήθος μου, και κλώτσησε το ράγες μέχρι να διασπαστεί και έπεσε σε κομμάτια.
Τα μάτια μου πήρε τεράστιες. Έσπασα μερικά άγραφος κανόνας. Παγιδευμένος στο δωμάτιό μου, είχα ακόμα την εκδίκησή μου.
Πώς ξύπνησα 20 χρόνια αργότερα με ένα γεμιστό αρνί στην αγκαλιά μου, ακόμα φαίνεται εξωπραγματικό. Η πόρτα δεν θα ανοίξει. Πήρε το τυχαίο κλείσιμο από τη μητέρα είκοσι χρόνια νωρίτερα με ένα washcloth μεταξύ της πόρτας και του jamb για να το κρατήσει κλειστό. Το σπίτι αισθάνθηκε άδειο, αλλά η ενδοεπικοινωνία ακόμα εργαζόταν. Είχε κουμπιά πάνω του ότι δεν υπήρχαν όταν ήμουν 10.
Είχε μια λίστα με τα ονόματα:
-Donnie
-Μπαμπά
-Μαμά
-Leslie
-Γιαγιά
-Deborah
-Jorji
-Joe
και επάνω και επάνω, όλοι οι άνθρωποι που πέρασαν από εκείνο το σπίτι, όταν κάλεσα το σπίτι.
Έφυγα από την ενδοσυνεννόηση και μόνο και κάθισε στο κρεβάτι μου για λίγο. Τα πόδια μου κρεμόταν πάνω από την άκρη, και ο ύπνος δεν θα έρθει επάνω μου. Κάτι μου είπε να συνεχίσετε να ψάχνετε. Που προκύπτουν για να ανοίξει κάποια συρτάρια, είδα παλιά τηλέφωνό μου Snoopy και Κάστρο Greyskull κοντά στην ντουλάπα. Δεν ήχο κλήσης. Ο χρόνος είχε σταματήσει. Το μόνο που έμεινε ήταν το σπίτι. Γιατί, λοιπόν, id η ενδοεπικοινωνία αρχίσουμε να μιλάμε;
Ήταν αδελφή Leslie φωνή μου, όταν ήταν 7 χρονών, «Έλα στο δωμάτιό μου. Ας παίξουμε! "
Πάτησα το κουμπί, "Leslie", και της είπε με ένα πρόσωπο από τα δάκρυα, "Η πόρτα δεν ανοίγει, είμαι παγιδευμένος εδώ μέσα."
«Έλα στο δωμάτιό μου. Ας παίξουμε! "
Είπε ότι το ίδιο πράγμα κάθε φορά που πιέζεται το κουμπί. Κανείς δεν ήταν εκεί για να με ακούσει. Αυτό το σπίτι βρέθηκα ήταν περισσότερο μια μεγαλοπρεπή καταγραφής από την πραγματική θέση στο χώρο και το χρόνο.
Υποχρεωμένη να κρατήσει το πάτημα των κουμπιών, τα μέρη της αίθουσας μετατοπίστηκε μετά την ακρόαση κάθε μία από τις μιλούν. Κάποιοι είχαν περισσότερα να πουν από τους άλλους. Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να σέρνεται κάτω από το κρεβάτι και να περιμένουμε κάτι καινούργιο να συμβεί, όλοι ήξερα πάνω από τα 10 πρώτα χρόνια της ζωής μου είχε προβλέψει τις ταινίες τους μέσα από το μυαλό και το σώμα μου, επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά έως ότου τα κομμάτια που ξεκίνησε πάνω σε την αρχή.
Σε ένα φλας της λαμπρότητα, θυμήθηκα το διπλωμένο κομμάτι της περγαμηνής είχα γεμιστές σε τσέπη κοντά στο στήθος μου, πριν πάω για ύπνο εκείνη τη νύχτα.
Σύρθηκα κάτω από το κρεβάτι και ξεδίπλωσε.
Ένα κοίλο Ποτέ υπάρχει. Μια απουσία που διαμορφώνεται από όλα τα άλλα, όπως είναι ο άνθρωπος. Κενό. Hollow. Ποτέ δεν υπήρχε. Όλα τα άλλα του δίνει την ψευδαίσθηση του εαυτού. Απών, κοίλο, άδειο. Με τον τρόπο αυτό, θα πρέπει να προχωρήσει ... ...
Εκείνη τη στιγμή, το διαμέρισμά μου άρχισε να εξάγετε από το έδαφος και όλα γύρω μου.
Ο καναπές που είχα περάσει έξω στον εαυτό επαναβεβαίωσε υπό κουρασμένοι κόκαλά μου. Έβαλα το περγαμηνή μακριά σε ασφαλή μου και πήγα πίσω στον ύπνο.
-Τζακ
[...] [...]